Niejeden artykuł o oszustwie “na amerykańskiego żołnierza” już się ukazał. Rekordzistki przekazały oszustom po kilkadziesiąt tysięcy złotych wierząc w obietnice wspólnej przyszłości. Pomimo apeli w mediach oszuści nadal mają się świetnie. Pewnego razu, w sierpniu, postanowiłam odpisać na maila jednego z nich. Poznajcie historię moją i Patricka Jonathana.

Zanim przejdę do właściwej historii, przedstawię mechanizm oszustwa. Za pośrednictwem maila lub któregoś z serwisów (Linkedin, Skype, Facebook) pisze do nas mężczyzna podający się za żołnierza armii USA stacjonującego w Iraku, Afganistanie, Syrii lub w którymś z krajów afrykańskich. Najczęściej podaje się za wdowca i ma dziecko.  Rzekomo ma dostęp do ogromnej sumy pieniędzy i chciałby przeznaczyć ją na wspólne życie, ale jest pewien problem – trzeba ją przewieźć, a żeby to zrobić potrzeba opłacić kuriera lub jakieś pozwolenia. Na to oczywiście my musimy pieniądze wyłożyć. Problemy się piętrzą, my płacimy a z fortuny nici. Brzmi to wszystko jak coś, w co nie da się uwierzyć i na co nie da się nabrać. Tyle że gdyby tak było, nie byłoby ofiar tego procederu.

Sierpień 2017 – Patrick pisze na Linkedin

Na Linkedin pojawia się zaproszenie do kontaktów od niejakiego Patricka Jonathana, żołnierza USA. Owszem, zdarzają się czasem zaproszenia od osób z USA, lecz są to zwykle ludzie w jakiś sposób powiązani z moją branżą. Tu od razu wiedziałam, że sprawa wiąże się z oszustwem. Profil sierżanta Patricka już nie istnieje na Linkedin, a żołnierz pisze do mnie pierwszego maila.

Fragment przytaczam, aby pokazać styl pisania “żołnierza”.

„Najpierw musze podziękować za zaakceptowanie mnie w Linkedin. Dostałem twój email na Linkedin. Muszę przyznać, że jesteś bardzo miłą kobietą. Lubię cię i wierzę, że nasze spotkanie nie było przypadkiem czy przypadkiem, ale zostało to Bóg przez Boga przygotowany, aby wspólnie moglibyśmy odkryć Boży plan dla nas obu. Niektórzy moi koledzy znaleźli ich bratniego towarzysza w tej witrynie, w której cię poznałem i dziś są szczęśliwi, że mieszkają razem, jeden z nich pomagają mi utworzyć konto na tej stronie. Mam zamiar przenieść się do Polski w przyszłym miesiącu po moim przejściu na emeryturę, dlatego szukam właściwej kobiety i wierzę, że cię znalazłem. Proszę, abyś był bardzo poważny i powiedz, co myślisz. Proszę, chciałbym poznać twoje imię, swoją pracę, czy masz dzieci. Opowiedz mi o sobie.

Jeszcze raz mam na imię Patrick Jonathan, mam 56 lat. Mieszka w Mount Savage w stanie Maryland, w Stanach Zjednoczonych. Cieszę się, że mogę cię znaleźć w mojej teraźniejszości i chciałbym być z tobą związana, czego pragnę po prostu w swoim atrybutie, muszę ponownie przynieść mi miłość do mojego świata, ponieważ jestem samotnym ojcem. Straciłem żonę trzy lata temu w wypadku samochodowym. Mam syna, który ma 14 lat. Nazywam się mój syn Barry, jest dobrym i inteligentnym chłopcem, a ja go z szacunkiem czuję, ponieważ jest moją kopię.”

Brzmi to wszystko dość pokracznie, ale z drugiej strony – w końcu nie zna polskiego, nic dziwnego, że korzysta z translatora. Do maila dołączone są jego zdjęcia – szybka rundka w obrazach Google i już wiemy, że należą one do niemieckiego muzyka Uwe Hubertusa, popularnego w latach 80. Niemniej potencjalna ofiara nie umie szukać w obrazach Google, najpewniej jest samotna lub zaniedbywana w związku, przypuszczalnie jest także w średnim wieku, wrażliwa i czuła. Wdowiec, żołnierz i ojciec nastoletniego chłopca. To w połączeniu z gorącymi wyznaniami miłości może rzeczywiście zwabić osobę łatwowierną.

 

Tymczasem ja postanawiam dla zabawy odpisać Patrickowi. Piszę mu dosłownie kilka krótkich zdań.

Witaj Patrick.

Cieszę się z Twojej wiadomości. Jesteś chyba miłym i uprzejmym mężczyzną. Czy byłeś kiedyś w Polsce? Chciałabym poznać Cię lepiej.

Katarzyna

W kolejnym mailu Patrick opisuje swoją drogę zawodową i kolejne kursy i uprawnienia. Przyznaje także, że niedługo znajdzie się już na emeryturze i że cieszy się, że odnalazł właśnie mnie. To właśnie ja mu daję szczęście i że chciałby trzymać mnie za rękę każdego dnia. Do maila poza kilkoma zdjęciami (znów Uwe Hubertus, jest konsekwentny) dołącza urocze obrazki z serduszkami, różami i napisami “I Love You”.

Patrick pisze:

„Więcej o sobie, jestem majorem sierżantowym, uczestniczyłem w podstawowym treningu i zbroi w indywidualnym treningu w Fort Knox w stanie Kentucky. Moja edukacja wojskowa obejmuje podstawowe kursy oficera pozamilitarnego, zaawansowany kurs oficera bezzałogowego, kurs pierwszego sierżanta, kurs uzbrojenia czołgów M1 / ​​M1A1, kurs trenera treningowego mistrza, kurs oficera bojowego i warsztat sierżantów wojskowych Stanów Zjednoczonych, do którego dołączyłam Gdy miałam 18 lat i byłem oficerem wojskowym do tej pory, ale po upływie 35 lat dobrej służby, aby wyjść na emeryturę w przyszłym miesiącu

Jestem miłośnikiem zabawy, miły, miły, przyjazny, piękny i namiętny człowiek. Lubię bawić się, pracować, podróżować, grać i uśmiechać się Moje hobby to jogging, muzyka, jazda konna, pływanie, podróże, gotowanie itd., A moje plany polegają na osiedleniu się i zacznij coś dobrego, aby utrzymać mój własny ruch po przejściu na emeryturę.”

Ja twardo postanawiam trzymać się konwencji bo właśnie wtedy stwierdziłam, że chcę poczekać na prośbę o pieniądze. Prośba co ciekawe w ogóle nie pada. Nie ma nawet cienia zapowiedzi. Patrick staje się coraz bardziej natchniony i poetycki, a jego maile wzruszyć mogą niejedną miłośniczkę romansów ;)

„Twoja obecność w moim życiu przypomina zimny wiatr, który wbijał się we mnie. To sprawia, że ​​drżę, sprawia, że ​​czuję się słaby, że chcę tylko, żebyś owinął cię ciepłymi ramionami wokół mojego dreszczyącego ciała. Twoja twarz jest wszystkim, co chcę zobaczyć każdego dnia. Szalę o tobie. Zawsze myślę o tobie, że zapominam o reszcie istnienia, tylko ty i ja widzę, ty i ja. Teraz, powiedz mi, kochanie, jak nie mogę cię kochać tym razem, kiedy za każdym razem cię pamiętam, czuję tylko, jak głęboka jest twoja miłość do mnie.”

Patrick oczywiście średnio interesuję się tym, co mu piszę (a piszę mu same ogólniki), ale tak naprawdę to akurat mi się trafił niezbyt rozgarnięty oszust (a dlaczego – o tym za chwilę). Wielu “żołnierzy” troskliwie i szczegółowo wypytuje kobiety o ich codzienne życie i nawiązuje z nimi osobiste relacje.

Mój Patrick natomiast koncentruje się na wychwalaniu mnie – bogini jego życia, obok której chciałby się budzić.

Po wymianie ok. 10 e-maili znudziłam się i przestałam odpisywać. Ponad dwa miesiące później postanowiłam powrócić do sprawy.

Listopad 2017 – Patrick powraca

Patrick z ekscytacji, że powróciłam (a wraz ze mną szansa na zgarnięcie moich ciężko zarobionych pieniędzy) wysyła do mnie maila… po węgiersku. Co jest kolejnym dowodem, że nie trafiłam na króla oszustów. Ale… sądzę, że dałoby się to wytłumaczyć zakochanej kobiecie – ot, pomyliłem języki w translatorze.
W pewnym momencie, po kilku węgierskich mailach (z moimi polskimi odpowiedziami) Patrick się chyba zorientował, że coś schrzanił. Pisze więc: “Zostanę po twojej stronie, tak długo jak żyję. Zrobię wszystko dla Ciebie. Będę twoim towarzyszem twoim przyjacielem i przewodnikiem.” 

Doskonale! Patrick chce ze mną być i niczego ode mnie nie chce. W ogóle też mnie nie słucha, ale miłość może i nie tylko jest ślepa, ale i głucha. Niemniej nadal uczuć mnóstwo, ani śladu prośby o pieniądze.

Pamiętajmy, że ja korespondencję kontynuowałam wiedząc jak ona się zakończy. Kobiety zmanipulowane w ten sposób nie zdają sobie z tego sprawy tylko cieszą się, że ktoś się nimi interesuje.

Luty 2018 – Patrick prosi mnie o rękę

Po intensywnej wymianie miłosnych wyznań (przy czym nadal z mojej strony są to dwuzdaniowe maile) Patrick zaczyna przechodzić do właściwej części planu. Prosi mnie o rękę! Wspomina także o przyjeździe w marcu. Nadal bez słowa na temat pieniędzy.

„Wysyłam ci tę wiadomość, abyś przeczytał tę dobrą nowinę i cieszył się ze mną, kochanie, z radością informuję, że nasza data przyjęcia na emeryturę została ogłoszona przez Dowódcę, a zaraz potem wyruszymy. Data jest w piątek, 30 marca 2018 r., Chociaż chciałbym udać się najpierw do Stanów, aby spotkać się z moim synem krótko przed spotkaniem z tobą, ale faktem jest, że będę z tobą w przyszłym miesiącu.”

Zaczyna się robić ekscytująco. Wyrażam oczywiście zachwyt, godzę się na ślub i dopytuję o szczegóły naszego spotkania. Patrick zapewniając mnie o swojej miłości zaczyna przechodzić do właściwej części znajomości ;) Wspomina o spotkaniu z dowództwem, a formułuje to tak: „szeroko zakrojone spotkanie pojednawcze zostało ustalone w ciągu najbliższych 30 minut. Jako przeszkolony specjalista od bomb i detektor w siłach zbrojnych, który jest bardziej techniczny w trakcie pracy, dokonano wielkich osiągnięć i odkrywek w kierunku całkowitej eliminacji aktu terrorystycznego w Afganistanie. Tyle razy odkryliśmy i zsunęliśmy kilka bomb, a dzięki naszej dobrej pracy dano nam ogromną ilość pieniędzy, w tym inne cenne przedmioty. Tak więc dzisiaj będziemy mieć spotkanie, aby porozmawiać o tym, jak podzielić się pieniędzmi teraz, gdy niektórzy z nas idą na emeryturę. Niektóre z tych pieniędzy pochodziły również z dobrej woli wysokich rangą członków Afganistanu z powodu roli dowódców w wywróceniu arabskiej rewolucji. Do jutra dam ci znać wynik spotkania”.

Czyli już wiadomo, że będziemy bogaci ;) Zauważcie, że wciąż nie ma nic na temat mojego finansowego udziału.

Marzec 2018 – wkracza dyplomata Henry Brown

Patrick wyznaje, że przypadło mu 600 tys. dolarów, które przeznaczone są na nasze wspólne życie. Jedynym problemem jest to, że nie można ich wysłać przelewem bo “wojna i terroryzm”, zatem pragnie mi je przesłać przed swoim przyjazdem za pomocą przesyłki dyplomatycznej. Na dodatek dołącza swoje “ID”, ze zdjęciem wspomnianego już niemieckiego muzyka wklejonego w super technologii MS Paint.

Jestem jedyną osobą, której może zaufać, inni koledzy mają żony a on nie, więc przedstawił mnie już jako swoją żonę.

Na to ja wysłałam sierżantowi moje dane (fikcyjne) i wyraziłam chęć otrzymania przesyłki, bo chyba 600 tys. dolarów piechotą nie chodzi. Patrick niezwykle się ucieszył, że zgodziłam się podjąć paczkę. Przez kilka maili go dopytywałam, czy to aby bezpieczne, ale zapewnił mnie, że jak najbardziej. Nagle pojawia się mail od “dyplomaty” (adres na gmailu jak sierżant), że dostarczy mi pakiet z forsą prosto do domu: “Nasza umowa z mężem sierżant Patrick Jonathan polega na tym, że Twoja przesyłka będzie dostarczona osobiście na adres, ale zadzwonię do ciebie przez telefon kiedy przyjeżdżam do swojego Międzynarodowy port lotniczy, aby powiadomić o moim szczęśliwym przybyciu, zanim przyjdzie do twojego domu.”

Henry dołącza także swoje „ID” dla uwiarygodnienia:

W końcu też pojawia się prośba o pieniądze. Zauważmy, że pisałam z sierżantem od sierpnia z przerwą na wrzesień i październik. Poniżej zamieszczam screen z tą właśnie prośbą. 1950 dolarów i będziemy mogli zacząć wspólne życie.

Oczywiście ja zapewniam, że wpłaciłam, przesyłam coś w rodzaju potwierdzenia, kasa nie dochodzi (bo jej nie ma), oszust zamilkł…

Dlaczego opisałam całą historię?
Niewątpliwie jest zabawna, bo nie ucierpiałam w niej i jeszcze miałam mnóstwo śmiechu z powodu potęgi intelektu “mojego” sierżanta. Ale wierzę w to, że kobieta może ulec takim mailom. Naiwność, brak obeznania w internecie i, co tu ukrywać, chęć wzbogacenia się może sprawić, że zatraci się czujność.

Mam nadzieję, że oszuści będę mieć coraz mniejsze pole do popisu, zaś kobiety (w każdym wieku) będą świadome zagrożeń i nie będą ufać internetowym znajomościom o takim charakterze.

Z Patrickiem i „dyplomatą” wymieniłam od sierpnia około 100 maili. Prośba o pieniądze pojawiła się dopiero niedawno.